- Dit onderwerp bevat 1 antwoord, 1 stem, en is laatst geüpdatet op 2 weken, 4 dagen geleden door
.
-
Berichten
-
Tulpenrace 2026 – Loosdrecht
Doodstil was het even in het clubhuis van Het Witte Huis op Loosdrecht. Na wat inleidende beschietingen over vlaggenvolgorde (tot en met de zwarte vlag als er voor de derde keer opnieuw gestart moet worden na een general recall) en dergelijke rituelen van naar ik vermoed invallend wedstrijdleider Hein stak nestor Peter als inmiddels gediplomeerd jurylid en met een juridisch verleden ernstig van wal over fair play en regelovertredingen en wat niet mis te verstane sanctiebeschrijvingen. Doel bleek dat er behoefte was om het zelfcorrigerende karakter van de vloot, bij overtredingen, in ere te herstellen. Als je een fout maakt, dan draai je even. Doe je het niet, de jury kijkt mee en treedt op als getuige. Dat soort dingen. De toon werd op dat vlak stevig neergezet. De jury was wakker, de vloot alert.
Met 56 Finnjollen aan de start lag het veld finnen een uurtje later er direct strak bij op Loosdrecht. Het was zo’n weekend waarin je vanaf het eerste kruisrak voelt: hier wordt niets cadeau gegeven. De zaterdag begon met een west-noordwesten windje van 5 tot 8 knopen, maar vooral: een onrustig windje. Draaiingen, vlaagjes die er nét wel of nét niet waren, en windstroken die zich pas lieten zien als je eigenlijk al te laat was. U begrijpt, dit is het perspectief van de schrijver. En voor de verandering: deze keer gaan we het niet over de eilanden hebben. Die invloeden laten we deze keer buiten beschouwing. We wachtten allemaal ook op de volgende stuurboordstart van lachende Lacus… maar die zag deze keer geen kans om deze super act uit te voeren… maar… zijn reputatie is gemaakt en blijft nog wel enkele jaren hangen. De zeilende mens als verhalenverteller zorgt daar wel voor.
In dat soort tricky omstandigheden zie je meteen het verschil. Iedereen is druk in de boot — zeil aantrekken, weer een tikje vieren, power zoeken, hangen, terug naar binnen — alles om die Finn op gang te houden. Maar juist met dit weertype moet je naar buiten kijken; ofwel ‘buiten de boot varen’. Waar zit de druk? Waar loont het om door te varen? Het was continu schakelen, en dat maakte het zeilen intens en eerlijk tegelijk. Wie allebei goed kan, kon klinkende resultaten boeken.Al snel tekende zich daardoor een smart sailing kopgroep af. Nummers die elkaar geen bootlengte gaven: de NED 148, de NED 98, de NED 703, de NED 511, de NED 41, de NED 117 en de NED 844. Groot welcome back voor Roy Heiner en Stefan de Vries als herintredende topzeilers in het veld, die hun stempel op de vloot konden drukken. Er werd scherp gevaren, soms op het randje, met hier en daar een protest tot gevolg. Zoals het hoort in de Finn: je spreekt elkaar aan (het woord PROTEST is dan noodzakelijk, aldus de inleidende jurypraat), je draait je rondjes als het moet, en als dat niet gebeurt, zie je elkaar terug bij de jury. Stevig, maar fair. De sfeer bleef goed en tot mijn verrassing werden er zelfs rondjes gedraaid. Als dat een effect is van de strenge toespraken, dan zijn we een stapje verder met z’n allen!
De zondag voelde als een andere wereld. De wind draaide ’s nachts naar noord en trok aan richting de 10 knopen, soms een tikje meer. Frisser, niet veel constanter, en vooral: meer tempo. De wedstrijden duurden ondanks dat wat langer door de mooie lange baan.
Wat het weekend extra lading gaf, was hoe dicht het bij elkaar zat. Bovenin eindigden de nummers één en twee met slechts één punt verschil. Maar ook verder in het veld werd er niets weggegeven: nummers 8, 9 en 10 eindigden eveneens binnen één punt van elkaar. De strijd om de totaal onbelangrijke “schrijfprijsvermijding” bleek daarmee achteraf minstens zo spannend als die om het podium.
Die strijd om de winst werd uiteindelijk beslist in het voordeel van Peter Peet, die met één punt verschil de overwinning pakte. Nanno Schuttrups volgde direct daarachter. Eric Bakker maakte het podium compleet. Knap gevaren mannen!
Net daarachter deed herintreder Stefan de Vries uitstekende zaken. Bekend als een begenadigd zeiler die normaal niet warm loopt voor plassenzeilen, maar hier toch aan de start verscheen — en hoe. Hij eindigde knap als vierde, vlak voor good old Karel van Hellemond. Jorrit Gruis ging deze serie ook heel goed! Hij vocht zich naar de zevende plek op de final ranking.
Maar ook Tobias, Thierry, Albert, Pieter, Marc, Melle, Huub, Jan, Gerko, Hans, Jan-Mark,Wouter, Hendrik, Maurits, Jaap, Fred, LAcus-Jan, Marcel, Tom, Henk, Doutse Daan, Pieter, Frank, Gerrit, Frank, Fred, Roel, Marald, Jan, Jan Willem, Erik, Rick, Paul, Jan-Dietmar, Jeen, Ebe, Bart, Jan Jaap, Robert, Frank, Hendrik, Lenard, Jan-Willem, Arend, Lolke en Gert, dank voor de competitie!Aan het eind van het weekend bleef vooral dat beeld hangen: een groot veld, veel strijd, maar met respect. De nierstenen zijn ernstig maar de DSQ’s en gemiste vlagen zijn na enkele drankjes en bitterballen verdwenen… precies zoals je het wilt zien. De Tulpenrace 2026 was er eentje waar je moe maar tevreden van het water stapt — en stiekem alweer uitkijkt naar de volgende.
Namens iedereen dank aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen.
Er rest me nog maar een overdenking… zou het comité de aangekondigde zwarte vlag simpelweg vergeten zijn mee te nemen?
- U moet ingelogd zijn om op dit onderwerp te kunnen reageren.