niet naar rechts… niet naar rechts… niet naar rechts…

Home › Forums › Verslagen › niet naar rechts… niet naar rechts… niet naar rechts…

1 berichten bekijken (van 1 totaal)
  • Auteur
    Berichten
  • #4708
    Cees
    Deelnemer

    Coppa Menoni sul lago di Garda da Malcesine

    Afgelopen vrijdag, zaterdag en zondag zeilden we de iconische Coppa Menoni op het al even gelauwerde Gardameer. Honderd zeilers aan de start, een adembenemend mooi meer en drie dagen waarop iedereen ongeveer wist waar hij heen moest. De tactiek is er namelijk eentje die statistisch en empirisch gevorm is. Er is in grote lijnen maar een manier om de baan te varen. Daar houd je je dus zoveel mogelijk aan… maar daarover later meer…

    Eerst de reis… Die verliep eigenlijk supergoed. Nauwelijks files, nauwelijks gedoe, geen gezeik. Wij hebben deze rit uitgeroepen tot de beste trip naar Garda ooit. Lekker meevallertje dus.

    Onderweg hadden we een humble hotelletje geboekt in een klein Zwitsers dorpje in de buurt van Zurich. Het doel-hotel vanuit eerdere ervaringen bleek niet te bestaan maar na het nodige beraad met troepen en hulptroepen was er natuurlijk een oplossing. Voor het diner kwamen we terecht in een Italiaans restaurant, gerund door twee uiterst vriendelijke immigranten uit Armenië. De keuken was al dicht en we konden alleen met cash betalen en Peter zat nog een halfuurtje in de auto. Problemen zou je denken. Maar nee hoor, daar wilde onze gastvrouw helemaal niets van weten. De vrouw zei letterlijk: “No stress, no stress. We wait and you can come back tomorrow and give me the money.” Picture this: drie wildvreemde zeilers uit het witte kamp komen binnen en zij zegt gewoon zonder aarzelen: ik vertrouw jullie. Kom morgen maar terug om te betalen als je wegrijdt. Wat willen jullie drinken?”. Dat voelde zo intens goed. Bijna ontroerend, eigenlijk. We hebben daar een fantastische avond gehad. Je zou toch wensen dat dit vertrouwen de standaard werd in de wereld.

    Daarna verder naar het Gardameer, waar we met fantastisch weer aankwamen. Als je vanaf de snelweg tussen de rotsen door komt en voor het eerst het meer ziet, is er altijd weer die kindervreugde.., ‘jaaa.. daar is het Garda meer’. Een beetje infantiel misschien, maar we worden er gewoon helemaal blij van. Prima rit dus… en dat ondanks de laten we diplomatiek zeggen opmerkelijk hoog opgelopen dieselprijzen. We waren helaas net voor 1-10 onderweg; de dag dat Duitsland accijnsverlagingen doorvoerde over de brandstofprijzen. Gelukkig werd alle brandstof heel verzachtend met veel vriendelijkheid aan ons verkocht, deze keer waren het opmerkelijk genoeg vooral Aziatisch ogende mensen.

    Rick zat er al effe, na wat mooie mtb-tochten in la bella Italia en had een prachtig hotel gereserveerd: Hotel Sailing Center, iets verderop. Lekker een drankje aan het Lago di Garda, sobere maar oké kamers én de mogelijkheid om op zondag laat uit te checken met een lekkere pastalunch voor de grote rit naar het Spaanse zuiden. Allemaal goed geregeld. Die avond hebben we Rick officieel benoemd tot Baas Hotel. We begrepen dat hij zelfs een team/callcenter heeft omdat allemaal goed te regelen.

    De Menoni Cup is vernoemd naar de man die deze wedstrijd ooit heeft opgericht. Zijn zoon vaart nog steeds mee. De meeste finnzeilers kennen deze man wel omdat hij met veel gevloek en getier over de baan vaart. Zijn temperamento mediterraneo lijkt door iedere actie van welke tegenstander dan ook te worden getriggerd en dat uit zich in verbale emotioneel geladen uitlatingen soms veranderend in verbale niet te herhalen oprispingen. Ook de andere meer softe kant van deze man is gebaseerd op exponentiele emotie: bij de organisatie, verwelkoming, prijsuitreiking, loterij en afscheid is die ook zichtbaar maar uit zich dan in vertederende blijheid over onze komst, historisch besef en dankbaarheid. Het event is ook daardoor een grande succeso. Het groeit en met honderd zeilers was het een fantastisch evenement.

    Vrijdag en zaterdag startten we rond twee uur, half drie. Tijd voor alle achterstallige klusjes als meten, remlichten repareren, hermeten, trailerstekker zoeken, poetsen en nog een keer meten. De ochtendnoordwind Pelèr is tegen het middaguur verdwenen, dan is er tijd voor een lekkere windstille pranzo, rond 1300u zie je de eerste plukjes zuidwind Ora aankomen. De eerste zeilboten op het meer hijsen de zeilen. En alhoewel sterk slinkende gletsjers en warmere bergen duidelijk invloed hebben op deze windpatronen en het water lager staat dan ooit (op een aantal plekken moet een zomer-slipway worden aangelegd), zijn ze er nog wel. Gelukkig zou deze klimaatverandering slechts een hoax zijn… Rond 1400u wordt er dan gestart; de zuidwind is dan inmiddels opgestoken, en brengt met zo’n zeven tot tien knopen prachtige omstandigheden voort voor gave wedstrijden.

    Het winnende recept is daar vrij duidelijk: goed starten, je lane houden en helemaal doorsteken naar links. Daar overstag en vervolgens in de lift over stuurboord naar de boventon. Downwind houd je een beetje rechts aan. Langs de kant draait de wind en kun je met een gijp mooi naar de benedenton. En dan herhaalt het fenomeen zich weer.

    Strategisch kun je het saai noemen. Iedereen weet wat de bedoeling is. Maar daadwerkelijk uitvoeren wat (je denkt dat) je moet doen, is supercomplex. Goed starten en je vrije wind houden in een veld van honderd boten: probeer het maar eens. Het plan is duidelijk, de uitvoering is ontzettend moeilijk met veel vernietigend slechte verleidingen om daarvan af te wijken.

    Zondag ging de wekker lekker vroeg, sterren nog aan de hemel. Om half acht voeren we de haven uit om met de vento forte Pelèr te trotseren. Die kan daar oplopen tot dertig knopen. Ook dan is de route duidelijk: naar links richting de ruige rotsen… minder windstroom, wat vlakker water en een draaiende wind, overstag en over stuurboord naar de boventon. Downwind is het motto vooral ‘stay in the cockpit’, iets wat niet alle Nederlanders is gelukt. Ik noem natuurlijk geen namen in verband met reputatieschade, maar twee keer is toch overtuigend vaak. Maar… je kan er nog wel 10de mee worden. In het tweede kruisrak weer naar links, bij de header onder de indrukwekkende rotsen overstag en opnieuw over stuurboord naar boven. En dan weer naar beneden. Tactisch is ook dat vrij obvious. Iedereen weet het. Maar ook hier zit de moeilijkheid in het daadwerkelijk voor elkaar krijgen. Most remarkalble fact: Martijn rondde de eerste boventon in beide wedstrijden heel knap als eerste. Echt heel knap. In race 1 opmerkelijk genoeg met EST-2 Karpak op zijn spiegel die… aan u het oordeel… helemaal van rechts kwam. Zijn er dan toch meerdere wegen naar Rome? Het zijn natuurlijk precies deze waarnemingen die leiden tot zeiltechnisch cognitieve dissonantie waardoor je soms toch even afwijkt van het plan.

    Bas werd tiende overall en won daarmee de nieuw in het leven geroepen What The Fuck-ranking 2026. Heel mooi gedaan. Wat ik misschien nog wel knapper vond: op de tweede dag zeilde hij een twee en een drie. Daarmee had hij die dag de minste punten van het hele veld. En geloof me, er voer daar behoorlijk wat opgekropt zeiltechnisch talent (met dank aan Jan Willem Kok die ik hierbij citeer en die zeker dit door hem benoemde en geliefde ‘moordenaarsgeweld’ had meegemaakt) en geweld rond. Dat was echt een zeer, zeer goede prestatie.

    De crux zat ook deze keer bij hem in de uitvoering. Bas startte goed, gewoon wat links van het midden. Hij hield zijn lane en kon in vrije wind doorsteken naar de boventon. Daarna moest hij die positie vasthouden. Het klinkt allemaal overzichtelijk als je het zo opschrijft. Om het daar daadwerkelijk te doen, moet je echt heel goed zeilen. En ook de verleiding weerstaan om niet even een tikkie naar rechts te doen. Alles wat je te vroeg naar rechts gaat, lever je dubbel en dwars weer in. Zo kwamen Bas en ik elkaar vrijdag aan de rechterkant tegen in een steeds beter wordende stuurboordslag… beter in de zin van lagere en lagere kompaskoers.. nou teken dat maar uit, dan weet je genoeg. En eerlijk is eerlijk: iedere honderd kilometer van de rit naar Garda hebben we het benoemd: niet naar rechts… niet naar rechts… niet naar rechts…

    Martijn en Peter deden ook heel goed mee in de top. Waarmee we drie Nederlanders in de top 10 hadden. Mooi gedaan: 7 nationaliteiten in de top 10, 3 ervan Nederlanders.

    Laatste vermeldenswaardige little fact is het bijna traditionele diner in Castelletto bij een oude bekende van velen: Little Luca. Geef Luca de vrije hand en je eet die avond fantastisch Italiaans… onder het Italiaans levensmotto van ‘Al tovala non ti mancherà nulla’.

    Insomma.. een gaaf event, afgesloten met een lotteria met zo’n 30 prijzen.. iedereen vrolijk en blij weer naar huis!

    Na het Gardameer reden we via Genua, Cannes, Nice, Barcelona door naar Los Alcázares in Spanje. Nog een tripje van achttienhonderd kilometer. Mooie tussenstop in een door baas hotel geselecteerd hotel en restaurant aan zee in Ventimiglia. Nasty noodweer in de Franse en Spaanse kust was inmiddels verdwenen, de akkers stonden nog blank en boven zee was het buiig maar er was maar weinig vertragend verkeer. Maandagavond om elf uur waren we er, zodat we dinsdagmorgen gewoon terug konden vliegen naar huis. Tutto bene…

    Nu zijn we even in Nederland en op wat andere plekken. Volgende week vliegen we weer terug voor de Spaanse kampioenschappen en daarna de Europese kampioenschappen. Eerst ruim vijftig boten, daarna honderdtwintig-plus. Wordt vast een groot feest.

1 berichten bekijken (van 1 totaal)
  • U moet ingelogd zijn om op dit onderwerp te kunnen reageren.