In memoriam Peter Verhoef

Peter en José,

Voor het eerst hebben we elkaar ontmoet en leren kennen in Bracciano, Italie: ik zeilde net twee jaar weer in de Finnjol.

Ik zie een Porsche met trekhaak aankomen, waaraan een finn hangt. Kan dat wel, een trekhaak op een porsche? Na uitleg “dat is Peter Verhoef, heeft ie zelf gemaakt; ze doen niks anders dan aanpassingen bedenken op het bedrijf in Zaandam”.

Italiaanse wijn verbroedert en zo ontstond er een plan om samen de boten op een dubbeltrailer naar het buitenland te rijden. Peter en José heen, wij terug: Griekenland, Polen, Split, Wales, La Rochelle. Zo kon ieder van ons zonder aanhanger extra lang van het land genieten.

De rit naar Griekenland was een bijzondere: de trip liep via Bulgarije. Een week van te voren kwam Peter met de vraag of ik alle transportpapieren had kunnen regelen….. Hoezo, het is toch EU? Bij navraag bleek een carnet nodig. Geen nood vond Peter: dan maken we ze zelf! Met wat knip en plak werk en wat logo’s van internet, veel stempels onder de papieren (port betaald, ingekomen post, dossier afgewerkt, afschrift verwerkt) en een paar grote handtekeningen kregen onze papieren een volmaakt officieel tintje. Het transport heen en terug is zonder oponthoud bij de grens verlopen…..

Praten over hoe je finnjol sneller te krijgen, samen een nieuw zeil en mast testen. “bootje voelt goed; het is goed spul, maar in de wedstrijd ik krijg het niet echt aan de loop”. En dan, nadat we samen als wijze mannen alles hebben gewikt en gewogen, “biertje Peet”? “ja doe maar, dat gaat me beter af”.

Praten over bootjes, over de nieuwe aanschaf in Spanje, de Finncruiser 35. In Monnickendam ff bijpraten wanneer hij z’n Finn bracht voor transport over de uitrusting van de nieuwe aanwinst. Enthousiast vertellend over het nieuw ontdekte Spaanse vaargebied.

Begin september vorig jaar belden we met elkaar. Hoe gaat ie? Nu wel aardig, maar het gaat niet goed. Ik ga dood Jan. Dan sla je stil…. Ons gesprek eindigde met de afspraak dat wanneer het mooi weer zou worden, we nog een keertje samen zouden gaan varen. Drie dagen later wees het weerbericht op een aankomend bijna tropisch weekend. Peet gebeld “ heb je zin, lukt het?” Zeker weten, was het antwoord.

Wat hebben we een pracht van een dag gehad samen. Peter in z’n element aan het roer. Ondertussen prachtige gesprekken. Over hoe het zou gaan, over wat als, over zijn keuze om geen behandeling meer te nemen maar een weg met medicinale wiet te proberen. Op mijn vraag “hoe weet je dan bij dit wiet gebruik wat de juiste hoeveelheid is”, was het praktische antwoord “je doet druppeltjes op je pols, likt deze op – en wanneer de tv dan staat te dansen, is de dosering net ff teveel”. Dan weet je de juiste dosering.

In Volendam samen een visje eten. In een toeristen kroeg met 80 Chinezen zitten als enige Hollanders. Heerlijk was het. Maar ook een dag ook met emotie; alles hebben we besproken, samen gehuild. Eind van de dag de afspraak gemaakt “volgend jaar bij mooi weer nog eens”. Anderhalve week geleden heb je nog bij ons in Monnickendam gevaren, samen met je broers en José. Aan boord van je eigen jacht, de Finncruiser. Dat was mooi!

Ik sluit af met een gedicht van Greet Jonk, het heet “dag vriend”

dag vriend,
jij bent gegaan
door die duistere poort,
je hebt het leven van ons en anderen
plotseling verstoord.
waar ben je?
en wat doe je?
zie je ons nog gaan?
of maak je je nu vrolijk
over ons aards bestaan?
wij zullen het niet weten,
proberen slechts te gissen
je ging ons voor
zoals zo velen,
we zullen je blijven missen.

Jan Zetzema
NED 50